Krążek otwiera soczysty riff piosenki „Styczeń, luty, marzec”. Wyraźnie słychać w tym kawałku altówkę obsługiwaną przez Dodę Leonowicz. Oryginalny instrument, jak na punk rock. Altówka jest niewątpliwie czymś, co wyróżnia LD 50 na tle innych kapel uprawiających podobne muzyczne poletko. Strasznie fajnie brzmi w „Kupować raus!”, przeważnie jednak schodzi na dalszy plan.
Drugi w kolejności jest przebojowy numer „Takie gry”, potem zalatujący ska „Godzina 8”, w którym wokalista Piotrek Myrcha deklaruje, że do armii to on się nie wybiera, bo po kryjomu to on może się „zakradać do lodówki w nocy”, a nie siedzieć w okopie i „myśleć, co go może ukatrupić”. Tych anty militarnych wątków jest na „Jara się” więcej. Dostaje się też politykom, korporacjom i takim tam. Powodów do narzekania przecież nie brakuje.
Bezkompromisowość LD 50 objawia się w większości tekstów na płycie. Trzeba się nieźle napocić, żeby znaleźć utwory nadające się do emisji przed 23:00. Ale czego można się spodziewać po kapeli, której nazwą jest indeks śmiertelnego stężenia toksyczności substancji?